Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Νικηφόρος Λύτρας

Σαν σήμερα, στις 13 Ιουνίου το 1904, πεθαίνει από δηλητηρίαση που του προκάλεσαν οι χημικές ουσίες των χρωμάτων, ο Νικηφόρος Λύτρας, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους και δασκάλους ζωγραφικής. Γεννημένος στην Τήνο, ο Λύτρας θεωρείται πως άνοιξε τον καμβά της νεοελληνικής ζωγραφικής, τόσο ως εκπρόσωπος της Σχολής του Μονάχου όσο πρωτοπόρος στη διδασκαλία των Καλών Τεχνών στην Ελλάδα.

Γιος λαϊκού μαρμαρογλύπτη, φεύγει από την Τήνο για την Αθήνα σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, για να παρακολουθήσει το τότε Σχολείο των Τεχνών. Μέντοράς του είναι ο Γερμανός διευθυντής της Σχολής, Λούντβιχ Τίερς, ο οποίος αντιλαμβάνεται την καλλιτεχνική ιδιοφυΐα του Λύτρα και αναλαμβάνει την καθοδήγησή του.Ο Νικηφόρος Λύτρας λαμβάνει υποτροφία για να σπουδάσει στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, όπου «χτυπάει» η καρδιά της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής. Εκεί ασχολείται με την «ιστορική ζωγραφική», αντλώντας έμπνευση από την την ελληνική μυθολογία και ιστορία (Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, Η Πηνελόπη διαλύει τον ιστό της, Η Αντιγόνη εμπρός στο νεκρό Πολυνείκη).
Η μετέπειτα καλλιτεχνική του πορεία είναι τόσο εκτενής και πολυδιάστατη, που πολύ δύσκολα μπορεί να κατηγοριοποιηθεί. Κυρίαρχο μοτίβο του έργου του, αποτελούν οι ηθικογραφικοί του πίνακες, με θέματα της ζωής στο χωριό και την πόλη, που ακτινοβολούν ολόκληρη τη θέρμη και τη φωτεινή του αγάπη για την ελληνική ζωή και το αγνό ελληνικό σπίτι (Ψαριανό μοιρολόι, Παιδί που στρίβει τσιγάρο, Η αναμονή, Ο κακός έγγονος, Η κλεμμένη, το Μετά την πειρατείαν, Η αρραβωνιασμένη, Το λιβάνισμα, Η ορφανή, Τα άνθη του επιταφίου, Ο όρθρος, Ο γαλατάς, Το φίλημα, Το αυγό του Πάσχα, Ο μάγκας και Τα κάλαντα).
Διατήρησε για 38 ολόκληρα χρόνια την έδρα της Ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών, από την οποία μετέφερε την καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασία, σε μια σειρά από σπουδαίους Έλληνες ζωγράφους, όπως ο Γεώργιος Ιακωβίδης, ο Πολυχρόνης Λεμπέσης, ο Περικλής Πανταζής, ο Γεώργιος Ροϊλός και ο Νικόλαος Βώκος. Παρά την προσωπική του προτίμηση στην καλλιτεχνική φόρμα της Σχολής του Μονάχου, ο Νικηφόρος Λύτρας προέτρεπε πάντα τους μαθητές του να είναι ανοιχτοί στα νέα ρεύματα.
Πηγή :tvxs.gr
Απολαύστε μερικά από τα σπουδαιότερα ζωγραφικά έργα του Νικηφόρου Λύτρα:


Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

Πρόταση γλωσσικής καλλιέργειας

ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ & ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ  ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ – ΛΥΚΕΙΟ

Σε μια νέα γλωσσική διαμάχη φαίνεται να εξελίσσεται η αντιμετώπιση των προτάσεων της Επιτροπής  Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία. Η αίσθηση ευθύνης  για το έργο που επιτελώ ως Φιλόλογος επί  εικοσιτέσσερα συναπτά έτη , διδάσκοντας με αγάπη και σεβασμό την αρχαία και νέα ελληνική γλώσσα και αξιοποιώντας παραδοσιακές αλλά και σύγχρονες διδακτικές μεθόδους, καθώς και η ασίγαστη αγωνία να κινητοποιώ το ενδιαφέρον των μαθητών μου , υπαγορεύουν την ανάγκη να εκφραστώ δημόσια και να πάρω θέση στην «διελκυστίνδα» της αντιπαράθεσης.
Απευθυνόμενη με ειλικρινή εκτίμηση στους συναδέλφους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που αγωνιούν για την προτεινόμενη κατάργηση των αρχαίων ελληνικών στο Γυμνάσιο  και στους αξιότιμους διδάκτορες της κλασικής φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, θα ήθελα να αντιτάξω επιχειρήματα και αντιπροτάσεις που υποστηρίζουν την κατάργηση των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο στο Γυμνάσιο και προάγουν την ακαδημαϊκή ικανότητα χρήσης της νεοελληνικής γλώσσας,  ενισχύοντας την  ανθρωπιστική παιδεία.

1.       ΙΣΧΥΕΙ ΣΗΜΕΡΑ: Κατά την άποψή μου, η σύγχρονη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο Γυμνάσιο χαρακτηρίζεται από την αποσπασματικότητα των ανθολογημένων κειμένων – στην πλειονότητα δύσκολων-με αποτέλεσμα να μην επιτυγχάνεται η πρόσληψη και εμπέδωση του νοηματικού περιεχομένου, επομένως και του παιδαγωγικού, μορφωτικού αγαθού. Στο Λύκειο διδάσκεται ως μάθημα γενικής παιδείας στην Α΄ και Β΄ Λυκείου, όπου οι μαθητές ανάλογα με την κατεύθυνση που σκοπεύουν να ακολουθήσουν,  είτε το απαξιώνουν παντελώς είτε το παρακολουθούν, έχοντας όμως τη βεβαιότητα ότι την εξειδίκευση στο μάθημα αυτό θα την λάβουν κατ’ εξοχήν στις  εξωσχολικές δομές εκπαίδευσης. Με μια ρεαλιστική και ειλικρινή αποτίμηση, κατανοούμε ότι ούτε οι μαθητές του Γυμνασίου ούτε του Λυκείου αναγνωρίζουν κάτι από τη μεγαλειώδη αξία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΗ: Να διδάσκονται στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο από μετάφραση ολόκληρα τα έργα της αδιαμφισβήτητης αξίας της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Να αναδεικνύονται τα μηνύματα, οι αξίες, η επίδρασή τους στον παγκόσμιο πολιτισμό. Να καταχωριστούν μάλιστα στις αντίστοιχες τάξεις με κριτήρια παιδαγωγικής πρόσληψης, ώστε ο πλούτος της λογοτεχνικής, ιστορικής, φιλοσοφικής αξίας να αντιστοιχίζεται με τις ηλικίες, τα συναισθήματα και τις νοητικές δεξιότητες των μαθητών. Διδασκαλία γραμματικοσυντακτικής εμβάθυνσης να γίνεται μόνο στο Λύκειο και κατ’ επιλογήν για τους μαθητές που έχουν την πρόθεση ή την έφεση να ασχοληθούν με σπουδές στη Φιλολογία.

2.   ΙΣΧΥΕΙ ΣΗΜΕΡΑ: Η διδασκαλία των γραμματικών και συντακτικών φαινομένων της α. ε. γλώσσας, επίσης είναι σύμφωνα με την εκτίμησή μου, σχολαστική, πολύωρη εβδομαδιαίως και  αναντίστοιχη με τις ηλικιακές δυνατότητες επεξεργασίας και συνεκτικής σύνδεσης των γραμματικών και συντακτικών φαινομένων μιας γλώσσας που δεν χρησιμοποιούν οι νέοι  στην άμεση επικοινωνία τους. Κατά συνέπεια, αυτό που αντιλαμβάνονται ως γλωσσική επεξεργασία είναι μια μηχανική λειτουργία αποκωδικοποίησης συντακτικών όρων «υποκειμένων, κατηγορηματικών μετοχών,  δοτικής αντικειμενικής κ.λπ», που και ξένα ως γλωσσικά φαινόμενα παραμένουν, γιατί δεν είναι άμεση η χρήση τους με τη δική τους γλωσσική λειτουργία, και το χειρότερο, οικοδομούν μία σχέση με τη γλώσσα άψυχη, μηχανιστική, τυπολατρική. Έτσι, ενώ ο στόχος της διδασκαλίας σύμφωνα με το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών είναι η σύνδεση της αρχαίας ελληνικής με τη νεοελληνική, η ανάδειξη της συνέχειάς της και η καλλιέργεια της αγάπης προς τη γλώσσα ως ενιαίο πολιτισμικό κληροδότημα, τελικά αποδεικνύεται, κατά κοινή ομολογία εκπαιδευτικών και μη, ότι και την α.ε. απεχθάνονται οι μαθητές και την νέα ελληνική συρρικνώνουν με αυτήν τη μηχανιστική αντιμετώπιση, που επί χρόνια διδάσκονται
   ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΗ: Να διευρυνθούν οι διδακτικές ώρες της νεοελληνικής γλώσσας με κείμενα διαβαθμισμένης δυσκολίας και σύγχρονων ενδιαφερόντων για τους νέους. Το δοκίμιο είναι για παράδειγμα είναι ένα εξαιρετικό γραμματειακό είδος που καλλιεργεί την κρίση και την καλλιέπεια, αλλά για να φτάσει να το αγαπήσει ο σύγχρονος νέος  χρειάζεται το γλωσσικό σχολικό εγχειρίδιο να του εξάπτει το ενδιαφέρον με θέματα της εποχής του πρώτα και ακολούθως να του διδάσκει τη διαχρονικότητα του δοκιμιακού λόγου . Η Λογοτεχνία να καταλάβει τη θέση που αρμόζει στην ψυχοκοινωνική, γλωσσική καλλιέργεια των νέων ανθρώπων εμπλουτισμένη  με διδασκαλία ολόκληρων λογοτεχνικών έργων. Η επιλογή μάλιστα των έργων να είναι δυνατόν να γίνεται και από τη σύγχρονη λογοτεχνία, ώστε να ενεργοποιείται το ενδιαφέρον, το συναίσθημα, η φαντασία, η κρίση , ο προβληματισμός για σύγχρονα φαινόμενα που βιώνουν οι μαθητές. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Λογοτεχνία στην Α΄ Β΄ Λυκείου  διδάσκεται ήδη με άξονες τα φύλα, την παράδοση- μοντερνισμό και το θέατρο κατά τρόπο που να επιτρέπει την επιλογή κειμένων από τους διδάσκοντες εκπαιδευτικούς, καθώς και τη διδασκαλία ολόκληρων λογοτεχνικών έργων. Ωστόσο, στη διδακτική πράξη επειδή αυτή η καινοτομία δεν συνάδει με το  μέχρι τώρα εξεταστικοκεντρικό σύστημα του Λυκείου στο οποίο κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζουν οι Πανελλαδικές εξετάσεις  και όχι η  μελέτη της Λογοτεχνίας, δεν μπόρεσε να επεκταθεί και αφενός να απελευθερώσει τους εκπαιδευτικούς και τους εκπαιδευόμενους από την- ας μου επιτραπεί η έκφραση- καταθλιπτική έως και νεκρολογική ανθολόγηση κειμένων των σχολικών εγχειριδίων και να αναπτύξει την ενσυναίσθηση στους μαθητές , αρετή που η Λογοτεχνία έχει τρόπο μαγικό να αναπτύσσει χωρίς διδακτισμούς με ευεργετικά αποτελέσματα στο ήθος και την κρίση των νέων ανθρώπων.

Αν λοιπόν ενισχύσουμε τις διδακτικές ώρες της νέας ελληνικής και αντικαταστήσουμε τον από το πρωτότυπο αρχαίο ελληνικό λόγο με μεταφρασμένο νεοελληνικό – πρόταση, εξάλλου, που έχει ήδη διατυπωθεί από τον Εμμανουήλ Κριαρά, εδώ και πολλά χρόνια -  δεν θα κερδίσουν οι μαθητές μας σε γλωσσική και ανθρωπιστική καλλιέργεια; Η συνέχεια της γλώσσας είναι η εξέλιξή της. Η βεβαίωση της συνέχειας δεν γίνεται κατ’ ανάγκην με τη διδασκαλία των γραμματικοσυντακτικών φαινομένων της γλώσσας  αλλά κυρίως με τη διασύνδεση των ιδεών που διεμήνυσε η αρχαία ελληνική γραμματεία στο παρόν και το μέλλον. Ας δώσουμε την ευκαιρία στους μαθητές μας να  κατανοούν αυτές τις ιδέες, να τις κρίνουν, να τις κάνουν κτήμα τους .
Με σεβασμό στο έργο όσων διδάσκουν
Και γνήσιο ενδιαφέρον για τη γλωσσική και ανθρωπιστική καλλιέργεια των νέων μας
Κακαράκη Σταυρούλα


Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Διδασκαλία νέας ελληνικής αντί της αρχαίας

Η επιστολή των Πανεπιστημιακών: 

Να αυξηθούν οι ώρες διδασκαλίας των νέων ελληνικών και να καταργηθούν τα αρχαία από το πρωτότυπο 

Υπέρ της αύξησης των ωρών διδασκαλίας των νέων ελληνικών στο Γυμνάσιο


Από το 1992 και εξής, οπότε σταδιακά υπονομεύτηκε η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1976 που, βάσει επιστημονικών γλωσσολογικών και παιδαγωγικών κριτηρίων, θέσπιζε την κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο στο Γυμνάσιο, οι ώρες διδασκαλίας της αρχαίας ελληνικής από το πρωτότυπο συνεχώς αυξάνονται με παράλληλη μείωση των ωρών διδασκαλίας της νέας ελληνικής γλώσσας. Σήμερα η αρχαία ελληνική γλώσσα από το πρωτότυπο διδάσκεται 3 ώρες εβδομαδιαίως ανά τάξη και 2 ώρες τα αρχαία από μετάφραση, ενώ η νέα ελληνική γλώσσα (μαζί με την παραγωγή κειμένων) μόνο 2 ώρες!
Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι αποθαρρυντικά για τη γλώσσα και την εκπαίδευση γενικότερα των παιδιών μας. Δεν καλλιεργείται επαρκώς η νέα ελληνική γλώσσα με το ισχύον ωρολόγιο πρόγραμμα, ενώ παράλληλα νοθεύεται το γλωσσικό αίσθημα των παιδιών που κάνουν διαρκώς αυθαίρετες αναγωγές και συγκρίσεις με την αρχαία και μάλιστα με την αττική γλώσσα, που είναι τόσο απομακρυσμένη από τη σύγχρονη γλώσσα. Αυτό πλήττει ακόμη περισσότερο τους πολλούς αλλόγλωσσους μαθητές που φοιτούν στο ελληνικό σχολείο και δεν έχουν γλωσσικό αίσθημα όσον αφορά τη νεοελληνική, αλλά και μαθητές που προέρχονται από μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα. Όπως είναι γνωστό, η γλώσσα μαθαίνεται με τη χρήση της και όχι με τη γνώση της ιστορίας της και της ετυμολογίας των λέξεων. Και η συστηματική χρήση και η μελέτη της νεοελληνικής περιορίστηκε δραματικά στο σημερινό σχολείο, όταν πλέον είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η καλή γνώση και χρήση της γλώσσας συμβάλλει στην καλλιέργεια όλων των γνωστικών αντικειμένων.
Είναι επίσης γνωστό ήδη από την εποχή του Saussure πως η γλώσσα μπορεί να μελετηθεί (και άρα να διδαχτεί) αποτελεσματικά στη συγχρονία της, και μάλιστα στη σύγχρονη μορφή της, πράγμα που συμβαίνει με όλες τις σύγχρονες γλώσσες σε όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα. Η γνώση της σύγχρονης μορφής της γλώσσας επιτρέπει στους ομιλητές τον επαρκή χειρισμό της. Τα αποτελέσματα του περιορισμού της διδασκαλίας της νεοελληνικής καταδεικνύονται στα αποθαρρυντικά αποτελέσματα των ελληνικών σχολείων στους διαγωνισμούς του προγράμματος PISA.
Οι διδάσκοντες (βλ. έρευνες Κελπανίδη, Τσάφου) και οι μαθητές (βλ. αναφορές Συμεωνίδη και Γκαρμπούνη) στη μεγάλη τους πλειονότητα δείχνουν απαρέσκεια για το μάθημα και δεν κατανοούν γιατί το διδάσκουν/διδάσκονται. Αυτό εξηγεί, ανάμεσα στα άλλα, και την αποτυχία των περισσότερων μαθητών στο συγκεκριμένο μάθημα. Οι μαθητές του Γυμνασίου μετά από τρία χρόνια διδασκαλίας δεν κατορθώνουν να μεταφράσουν ένα απλό αδίδακτο αρχαίο κείμενο, αλλά ούτε και εντρυφούν στο νόημα όσων πρωτότυπων κειμένων διδάσκονται. Αυτό πλήττει την ουσία του μαθήματος και τη σκοποθεσία του όπως ορίζονται από τα Αναλυτικά Προγράμματα.
Προκειμένου να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα που πλήττουν την αποτελεσματικότητα της ελληνικής εκπαίδευσης στον σύγχρονο κόσμο προτείνουμε την κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο στο Γυμνάσιο και την αντικατάσταση των ωρών αυτών από διδασκαλία των νέων ελληνικών, καθώς και αρχαίων ελληνικών κειμένων από μετάφραση. Το μάθημα των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο θα μπορούσε να προσφέρεται ως μάθημα επιλογής στη Γ΄ Γυμνασίου, για όσα παιδιά ενδιαφέρονται πραγματικά να το παρακολουθήσουν.
Αγάθος Θανάσης, ΕΚΠΑ
Αγγελάκος Κων/νος, Ιόνιο Πανεπιστήμιο
Αθανασιάδης Χάρης, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Αθήνη Αναστασία, Πανεπιστήμιο Πατρών
Ακριτόπουλος Αλέξανδρος, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Ανδρούσου Αλεξάνδρα, ΕΚΠΑ
Αραμπατζίδου Ελένη, ΑΠΘ
Αρχάκης Αργύρης, Πανεπιστήμιο Πατρών
Αυγητίδου Σοφία, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Βαρελάς Λάμπρος, ΑΠΘ
Βούλγαρη Σοφία, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο
Βρυνιώτη Καλλιόπη, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Γούτσος Διονύσης, ΕΚΠΑ
Γρίβα Ελένη, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Δημητριάδου, Κατερίνα, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Θωίδης Γιάννης, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Κακριδή Μαρία, ΕΚΠΑ
Καλογήρου Τζίνα, ΕΚΠΑ
Καμαρούδης Σταύρος, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Καμπάκη-Βουγιουκλή Πένη, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο
Καραφύλλης Αθανάσιος, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο
Κατσαρού Ελένη, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Κονδύλη Μαριάννα, Πανεπιστήμιο Πατρών
Κορτέση-Δαφέρμου Χαρίκλεια, ΕΚΠΑ
Κωστούλη Τριανταφυλλιά, ΑΠΘ
Κωτόπουλος Τριαντάφυλλος. Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Λιάμπας Αναστάσιος, ΑΠΘ
Μαλαφάντης Κων/νος, ΕΚΠΑ
Μανουηλίδου Χριστίνα, Πανεπιστήμιο Πατρών
Μαρκομιχελάκη Αναστασία, ΑΠΘ
Ματθαιουδάκη Μαρίνα, ΑΠΘ
Μαυροσκούφης Δημήτρης, ΑΠΘ
Μικέ Μαίρη, ΑΠΘ
Μπακογιάννης Μιχάλης, ΑΠΘ
Μπέτσας Γιάννης, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Νάκας Θανάσης, ΕΚΠΑ
Ντίνας, Κώστας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Ξούριας Γιάννης, ΕΚΠΑ
Ξυδόπουλος Γιώργος, Πανεπιστήμιο Πατρών
Παλαιολόγου Νεκταρία, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Παπαδοπούλου Βασιλική, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Παπαδοπούλου Μαρία, ΠΤΠΕ
Παπανδρέου Μαρία, ΑΠΘ
Ρούσσου Άννα, Πανεπιστήμιο Πατρών
Σακελλαρίου Αγγελική, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Σειραγάκης Μανώλης
Στάμου Αναστασία, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Σταυροπούλου Ερασμία, ΕΚΠΑ
Σφυρόερα Μαρία, ΕΚΠΑ

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Πανελλήνιες εξετάσεις: Ας θυμηθούμε από τη Θεωρία της πειθούς

Υπενθύμιση σχετικά με τη θεωρία της πειθούς από το σχολικό βιβλίο ΝΕΓ της Γ΄Λυκείου και σχετικές σημειώσεις:
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ
Για να αξιολογήσουμε την αποδεικτική ισχύ των επιχειρημάτων μας ή για να ανασκευάσουμε τα επιχειρήματα κάποιου άλλου, ελέγχουμε:
α) αν οι προκείμενες είναι αληθείς, δηλαδή αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα,
β) αν το συμπέρασμα απορρέει με λογική αναγκαιότητα από τις προκείμενες, οπότε το επιχείρημα θεωρείται έγκυρο.
Ιδιαίτερη σημασία για την αξιολόγηση ενός επιχειρήματος έχει να διακρίνουμε αν οι κρίσεις που αποτελούν τις προκείμενες είναι γενικά αποδεκτές αλήθειες (π.χ. η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο) ή προσωπικές γνώμες (π.χ. ο συναγωνισμός στα αθλήματα ενθαρρύνει τη βία). Σε ένα επιχείρημα είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται ως αποδεικτικά στοιχεία και τα δύο, αλλά πρέπει να κάνουμε σωστή διάκριση μεταξύ τους, γιατί ένα επιχείρημα που βασίζεται μόνο σε γνώμες δεν έχει απόλυτη ισχύ.
Να εντοπίσετε ποιοι από τους παρακάτω υποθετικούς και διαζευκτικούς συλλογισμούς είναι έγκυροι και λογικά ορθοί. Θυμηθείτε ότι, για να είναι έγκυρος ο συλλογισμός, πρέπει οι προκείμενές του να μας οδηγούν με λογική αναγκαιότητα σε ένα βέβαιο συμπέρασμα.
1. Μόνον αν ο ποινικός νόμος αναφέρει ρητά το αδίκημα Ψ, το δικαστήριο τιμωρεί. Ο ποινικός νόμος δεν αναφέρει ρητά το αδίκημα Ψ. Άρα το αδίκημα Ψ δεν τιμωρείται από το δικαστήριο.
2. Θυμάσαι πέρσι που σου έλεγα ότι θα λυθεί το συγκοινωνιακό πρόβλημα της πόλης, αν εκλεγεί δήμαρχος ο Χ; Βλέπεις τώρα; Ο Χ δεν εκλέχτηκε και βέβαια το πρόβλημα παραμένει άλυτο.
3. Νομίζω ότι οι νέοι σπουδάζουν ιατρική είτε γιατί θέλουν να κερδίσουν πολλά χρήματα είτε γιατί ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο. Γνωρίζω ότι ο Α, που είναι φοιτητής της ιατρικής, θέλει να γίνει πλούσιος. Άρα συμπεραίνω πως δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους.
4. Το έγκλημα που δικάζεται διαπράχθηκε ή με δόλο ή από αμέλεια. Τα τεκμήρια δείχνουν ότι ο δόλος αποκλείεται. Άρα το έγκλημα που δικάζεται διαπράχθηκε από αμέλεια.

Ειδικά για την αξιολόγηση των επαγωγικών συλλογισμών να έχετε υπόψη ότι μόνο η τέλεια επαγωγή οδηγεί σε βέβαιο συμπέρασμα, ενώ η ατελής καταλήγει με ένα λογικό άλμα στο συμπέρασμα, το οποίο γι' αυτόν το λόγο έχει πιθανολογικό χαρακτήρα.

Οι επαγωγικοί δεν είναι ορθοί στις παρακάτω περιπτώσεις:

1. Αν τα στοιχεία ανεπαρκή, η γενίκευση βεβιασμένη. 
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Πήγα ταξίδι στη Γαλλία, όπου η τελωνειακή υπαλληλος ήταν πολύ αγενής. Άρα, οι Γάλλοι είναι αγενείς.

2.Αν υπεραπλούστευση της αιτίας,η αιτιώδης σχέση μη αναγκαία ή μη επαρκής ή απλώς χρονική.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Ο εξεταστικός χαρακτήρας και μόνο του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι η αιτία της κακοδαιμονίας της εκπαίδευσης.(υπεραπλούστευση)
Αφού κάπνιζε, ήταν αναμενόμενο να νοσήσει από καρκίνο.(μη επαρκής)
Ήρθα χθες αλλά το πρόβλημα δεν λύθηκε.(χρονική σχέση και όχι αιτιώδης)

3.Αν υπάρχει αναλογία, μήπως εξωθείται πέρα από το επιτρεπτό όριο;
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Η τέχνη είναι αντίγραφο της ζωής. Ό,τι ζούμε, το μεταφέρει με τη δική της "γλώσσα" και γι' αυτό είναι πραγματική. (κυριολεκτική η αναλογία αλλά χωρίς αποδεικτική ισχύ επιχειρήματος)

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Παναγιώτης Τέτσης, Ζωγράφος

Ακούραστος υπηρέτης της τέχνης ως την τελευταία στιγμή, ο ακαδημαϊκός και ζωγράφος με τα πινέλα και τα χρώματα», Παναγιώτης Τέτσης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών, ύστερα από μακρά κι επίπονη μάχη με τον καρκίνο.
tetsis ydra
Με ιδιαίτερη θέρμη αποτύπωσε στο έργο του, ζωηρές, ζωντανές εικόνες τόσο της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Ύδρας όσο και της αγαπημένης του Σίφνου.

Προσπάθησε επίσης να αποδώσει την χρωματική φρεσκάδα των λουλουδιών και αποτύπωσε με τον μοναδικό δικό του τρόπο την καθημερινότητα μέσα από τη «Λαϊκή Αγορά» του.tetsis
Γεννημένος στην Ύδρα το 1925 ο Παναγιώτης Τέτσης, ήταν μόλις 14 ετών όταν πρόσεξε τη δουλειά του ο σπουδαίος αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης καθώς εντυπωσιάστηκε από τον ρηξικέλευθο τρόπο με τον οποίο είχε ζωγραφίσει τα Σπίτια της Υδρας. Και έτσι απέκτησε έναν πολύτιμο φύλακα –άγγελο, ενώ γρήγορα τον ίδιο ρόλο ανέλαβαν τόσο οΝίκος Χατζηκυριάκος –Γκίκας όσο και ο Ανδρέας Εμπειρίκος.

tetsis laiki agora
Στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής δοκίμασε τις δυνάμεις του στην Νομική και αφού γρήγορα διαπίστωσε ότι δεν τον ενδιέφερε, γράφτηκε στην Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλό του τον Κωνσταντίνο Παρθένη.
Τα μέσα της δεκαετίας του ’50 σπούδασε με υποτροφία στο Παρίσι. Από το 1957 εγκαταστάθηκε στο ατελιέ του στην οδό Ξενοκράτους, όπου περνούσε ατέλειωτες ώρες πολλές καθημερινά για να φιλοτεχνήσει τα έργα που φιλοξενηθηκαν σε 90 και πλέον ατομικές του εκθέσεις.
Η Λαική Αγορά είναι το πλέον εμβληματικό και γνωστό έργο του. Πρόκειται για μια σύνθεση που ξεπερνά σε μήκος τα 50μ. γεμάτη κίνηση και χρώμα, έναν ύμνο στην καθημερινότητα όσων συνέβαιναν κάθε Παρασκευή έξω από την πόρτα του.
tetsiw laiki agora 2
Δεύτερο αγαπημένο του στέκι η Σχολή Καλών Τεχνών στην οποία άρχισε να διδάσκει από το 1976 έως το 1991. Από το εργαστήριό του πέρασαν πολλοί από τους σημερινούς καταξιωμένους ζωγράφους κι εκείνος παρά τις τιμές και την αναγνώριση θεωρούσε ότι δεν υπάρχει καλύτερη φιλοφρόνηση από το να τον αποκαλούν «δάσκαλο», αν και ήταν ο ίδιος που τους παρότρυνε να κάνουν κάτι που θεωρούσε δύσκολο: να αποτινάξουν τον δάσκαλό τους και να βρουν τον δρόμο τους.
Εχει προσφέρει στην Εθνική Πινακοθήκη 210 έργα του, αλλά και το δικαίωμα το 20% εξ αυτών να μπορούν να πωληθούν ώστε να αγοραστούν έργα συναδέλφων του, τα οποία λείπουν από τις συλλογές του μουσείου, όπως έγινε γνωστό την περασμένη Δευτέρα, οπότε του απονεμήθηκε το νεοσύστατο βραβείο εικαστικών τεχνών «Γιάννης Μόραλης» από το Υπουργείο Πολιτισμού, αλλά η επιδείνωση της ήδη βεβαρημένης υγείας του δεν του επέτρεψε να παραστεί στην τελετή.
Πηγή: presspublica.gr